Ataşehir’in sabahları düzenli ve soğuktu. Cam kaplı binalar güneşi yansıtır, sokaklarda yürüyen insanlar bile aceleci bir disiplinle hareket ederdi. Zehra, bu düzenin içinde kendini her zaman eksik hissederdi. Yirmi üç yaşındaydı www.anadoluescortlari.com ama yaşadıkları, ona yaşıyla uyuşmayan bir yorgunluk bırakmıştı. Küçük bir bodrum dairede kalıyordu; penceresi yer seviyesindeydi ve içeriye ancak ayaklar, lastikler ve gölgeler görünürdü. Bu, Zehra’nın dünyaya bakışını özetler gibiydi. Ataşehir’e gelişinin üzerinden iki yıl geçmişti. İlk geldiğinde her şeyin düzeleceğine inanmıştı. Büyük binalar, iş ilanları, kalabalık… Hepsi bir ihtimal gibi duruyordu. Ama zamanla o ihtimaller birer birer kapandı. Bulduğu işler kısa sürdü, kazandığı para yetmedi. Yardım istediği insanlar, bir süre sonra cevap vermemeye başladı. Seçenekleri azaldıkça, verdiği kararların ağırlığı arttı. Geceler Zehra için bir tür dayanıklılık sınavıydı. Duygularını bastırmayı öğrenmişti; çünkü hissetmek, bazen insanın ayakta kalmasını zorlaştırıyordu. Eve döndüğünde sessizce kapıyı kilitler, montunu asar, yatağın kenarına otururdu. Aynaya bakmazdı. Aynalar ona sadece bugününü değil, kaybettiklerini de hatırlatırdı. O yüzden ışığı kapatıp karanlıkta kalmayı tercih ederdi. Gündüzleri ise başka bir Zehra vardı. Sade giyinir, saçını toplar, Ataşehir sokaklarında sıradan biri gibi dolaşırdı. Kimse ona dikkat etmezdi; bu da ona geçici bir rahatlık sağlardı. Plazaların önünden geçerken içerideki hayatlara bakar, kahve alan, gülen, telefonla konuşan insanları izlerdi. Bazen onların da göründükleri kadar mutlu olup olmadığını merak ederdi. www.anadoluescortlari.com Bir gün belediyeye ait küçük bir kurs merkezinin önünden geçerken afiş gördü: “Ücretsiz dikiş-nakış kursu.” İçeri girmek için cesaretini toplaması birkaç dakika sürdü. Kayıt yaptırdı. Haftada üç gün gidiyordu. Orada kimse ona nereden geldiğini, ne yaptığını sormuyordu. Sadece iplikler, kumaşlar ve sessiz sohbetler vardı. Zehra, ilk kez uzun zamandır bir yerde sadece var olmanın yeterli olduğunu hissetti. www.anadoluescortlari.com Kurs günleri, Zehra’nın haftasına ritim kattı. Eve döndüğünde yorgun ama daha sakin oluyordu. Küçük bir defter aldı; içine öğrendiği dikiş tekniklerini ve aklına gelen düşünceleri yazıyordu. Yazdıkça, içindeki düğümlerin biraz gevşediğini fark etti. Hayatı bir anda değişmedi. Zorluklar hâlâ vardı