Ataşehir geceleri sessiz görünürdü ama bu sessizlik, herkes için huzur anlamına gelmezdi. Işıkları hiç sönmeyen plazaların gölgesinde www.anadoluescortlari.com yaşayan insanlar vardı; onların hayatları, cam cephelerin ardında anlatılan başarı hikâyelerine benzemezdi. Zeynep bu gölgelerin içinde yaşayanlardan biriydi. www.anadoluescortlari.com Yirmi iki yaşındaydı. Yaşından büyük bakıyordu, çünkü hayat ona erken yaşta sert davranmıştı. Ataşehir’de eski bir apartmanın üçüncü katında, eşyası az ama yükü çok olan bir evde kalıyordu. Evin duvarları inceydi; komşuların sesleri geçerdi ama kimse onun hayatına gerçekten dokunmazdı. Zeynep buna alışmıştı. Yalnızlık, onun en sadık arkadaşıydı. Zeynep’in İstanbul’a gelişi bir kaçış değildi, mecburiyetti. Küçük yaşta çalışmaya başlamış, okulu yarım kalmıştı. Önce tekstilde çalıştı, sonra bir kafede. Maaşlar yetmedi, borçlar büyüdü. Bir yanlış karar, ardından gelen başka yanlışlar… Hayat, onu hiç istemediği bir noktaya sürükledi. Kendine kızdığı geceler çoktu ama geri dönüş yolunu da göremiyordu. www.anadoluescortlari.com Ataşehir’in lüks sitelerine her gidişinde aynı hisle dolardı: Buraya ait değilsin. İnsanların yüzüne bakarken, onların gözlerinde kendini görememek canını acıtıyordu. O anlarda içinden “Ben de bir insanım” diye bağırmak isterdi ama sesi boğazında düğümlenirdi. Sessiz kalmak, hayatta kalmanın bir yoluydu. www.anadoluescortlari.com Gündüzleri evden çıkmazdı çoğu zaman. Perdeleri aralayıp dışarıyı izlerdi. Takım elbiseli insanlar, çocuklarını okula götüren anneler, kahve bardaklarıyla yürüyen gençler… Hepsi başka bir hayata ait gibiydi. Zeynep, o hayatın kıyısında durmuş izliyordu.