Ataşehir’in geceleri sessiz değildir; sadece sesler değişir. Gündüz ofislerin uğultusu varken, gece araba motorları, uzaktan www.anadoluescortlari.com gelen kahkahalar ve kapı aralıklarında fısıldanan hayatlar duyulur. Aslı, bu gecelerin tanığıydı. Yirmi üç yaşındaydı ama yaşadıkları onu çoktan büyütmüştü.
Aslı, Ataşehir’in lüks sitelerine uzak, eski bir mahallede kiralık bir odada kalıyordu. Odanın tek penceresi dar bir sokağa bakardı. Ne zaman camdan dışarı baksa, kendini bu şehirde sıkışmış hissederdi. İstanbul’a geldiğinde cebinde az para, içinde ise büyük umutlar vardı. “Bir süre idare ederim, sonra toparlarım” diye düşünmüştü. Ama hayat, planları nadiren dinlerdi.
Ailesiyle bağları uzun zaman önce kopmuştu. Evden ayrıldığı gün, bir daha geri dönemeyeceğini anlamıştı. Önce www.anadoluescortlari.com temizlik işlerinde çalıştı, sonra bir restoranda. Saatler uzundu, maaş yetersizdi. Borçlar arttıkça seçenekler azaldı. Attığı her adım, onu istemediği ama mecbur kaldığı bir hayata daha da yaklaştırdı.
www.anadoluescortlari.com
Aslı yaptığı işi kabullenmiş gibi görünse de içinde sürekli bir savaş vardı. Geceleri Ataşehir’in parlak binalarına girip çıkarken, kendini o duvarların arasında kaybolmuş hissederdi. İnsanların yüzleri birbirine benzerdi; çoğu onu bir insan olarak değil, bir anlık durak olarak görürdü. Bu duygu, Aslı’nın en çok canını acıtan şeydi.
Gündüzleri uyumaya çalışırdı ama zihni susmazdı. Geçmişini düşünür, “Başka türlü olabilir miydi?” sorusuna cevap arardı. Aynanın karşısında durduğunda, makyajsız hâline uzun uzun bakar, kendi kendine “Hâlâ buradayım” derdi. Bu cümle, onun için bir tutunma noktasıydı.
Aslı’nın en büyük kaçışı yürümekti. Sabah erken saatlerde Ataşehir sokaklarında dolaşırdı. Parklarda oturur, işe giden insanları izlerdi. O anlarda sıradan bir hayatın ne kadar değerli olduğunu hissederdi. Bir banka oturup çantasından küçük bir defter çıkarırdı. Deftere kısa cümleler yazardı; bazen sadece tek kelime. Yazmak, ona kendini hatırlatıyordu.