Ataşehir’in geceleri parlak görünürdü ama o parlaklık her zaman iç ısıtan bir şey değildi. Plazaların ışıkları, düzenli yollar, sessiz siteler… Her şey kontrol altında gibiydi. Aslı, bu düzenin tam ortasında, kontrolünü çoktan kaybetmiş hissediyordu. Yirmi bir yaşındaydı ama hayata dair öğrendikleri, çoğu insanın bir ömürde www.anadoluescortlari.com karşılaşmadığı kadar ağırdı. Küçük bir apartmanın en üst katında, kira borcunu zor ödediği bir evde yaşıyordu. Evdeki eşyalar eksikti ama sessizlik fazlaydı. www.anadoluescortlari.com Aslı’nın Ataşehir’e gelişi bir tercih değildi. Önce yanlış insanlara güvenmişti, sonra yanlış kararlar zincir gibi birbirini takip etmişti. Okulu yarım kalmış, ailesiyle bağları kopma noktasına gelmişti. Telefonu çaldığında içi sıkışırdı; arayanın kim olduğunu görmek istemezdi. Çünkü anlatacak bir başarı hikâyesi yoktu. Sadece hayatta kalmaya çalışıyordu ve bu, çoğu insan için yeterli bir cevap sayılmıyordu. Geceleri Aslı için zaman ağır akardı. Güçlü durmak zorundaydı; zayıflık, onu daha da yalnız bırakırdı. Eve döndüğünde pencereden Ataşehir’in ışıklarına bakar, aşağıdaki hayatla kendininki arasındaki mesafeyi düşünürdü. O mesafe sadece kat farkı değildi. Başka hayatlara açılan bir duvar gibiydi. Aynaya bakmamaya alışmıştı; çünkü aynalar, insanın kaçtığı soruları geri getirirdi. www.anadoluescortlari.com Gündüzleri ise başka bir ritmi vardı. Saçını toplar, sade kıyafetler giyer, kimseye çarpmadan sokaklarda yürürdü. Ataşehir’de görünmez olmak kolaydı. Kalabalığın içinde kaybolmak, bazen en büyük avantajdı. Bazen bir parkta oturur, defterine rastgele cümleler yazardı. Yazmak onun için konuşamadıklarını dışarı çıkarmanın tek yoluydu. www.anadoluescortlari.com Bir gün belediyenin önünden geçerken gönüllü danışmanlık hizmetiyle ilgili bir afiş gördü. Uzun süre durup baktı. İçeri girmek zor geldi ama sonunda cesaretini topladı. Orada kimse onu yargılamadı. Sadece dinlediler. İlk kez biri, onu düzeltmeye çalışmadan anlamaya çalışmıştı. O gün Aslı, yüklerinin biraz hafiflediğini hissetti. Sonraki haftalarda aynı merkeze tekrar gitti. Orada tanıştığı kadınlardan biri, gündüzleri temizlik işi yaptığını, zor ama düzenli olduğunu anlattı. Aslı, düzen kelimesine takıldı. Hayatında uzun süredir düzen yoktu. Birkaç gün düşündükten sonra o da başvurdu. İş ağırdı, yorucuydu ama gerçekti. Akşam eve döndüğünde yorgunluktan düşünmeye daha az vakti kalıyordu.