Tuzla’da yaşadığımı söylediğimde insanların yüzünde beliren ifadeyi artık ezbere biliyorum. Kimi merak ediyor, kimi sessizce yargılıyor. Benim içinse Tuzla, kaçmayı değil kalmayı öğrendiğim bir yer. Adım Aylin. Yirmi beş yaşındayım. Hayatın beni getirdiği noktayı anlatmak kolay değil ama susmak daha ağır geliyor.
www.anadoluescortlari.com
Bu semte ilk geldiğimde yanımda tek bir bavul vardı. İçinde birkaç parça kıyafet, eski bir defter ve annemden kalan küçük bir kolye… Başka da tutunacak bir şeyim yoktu. İstanbul’a umutla gelmedim; daha çok tükenmişlikle geldim. Ailemle aramdaki kopuş sessiz oldu. Ne bağırış ne kapı çarpması… Sadece artık orada duramayacağımı anladım.
Tuzla’da ilk günlerim iş aramakla geçti. Restoranlar, depolar, temizlik işleri… “Ararız” denilen numaralar hiç geri dönmedi. Günler geçtikçe cebimdeki para eridi, özgüvenim de onunla birlikte azaldı. Ev bulmak bile başlı başına bir mücadeleydi. Sonunda www.anadoluescortlari.com rutubet kokan, dar bir bodrum katına razı oldum. O an, hayatta kalmanın bazen gururdan daha baskın olduğunu öğrendim.
www.anadoluescortlari.com
Bu hayata nasıl girdiğimi anlatırken insanlar hep tek bir an arıyor. Oysa tek bir an yoktu. Küçük küçük vazgeçişler vardı. “Bir kere” diye başlayan, “şimdilik” diye devam eden kararlar… Kendime her defasında geçici olduğunu söyledim. Ama geçici olan şeyler bazen insanın üzerine yapışıp kalıyordu.