Üsküdar’ın dar sokaklarında akşam erken inerdi. Gün batarken camilerin gölgeleri uzar, eski evlerin duvarları sanki www.anadoluescortlari.com günün yorgunluğunu fısıldardı. Elif, bu sokakları ezbere bilirdi. Yirmi üç yaşındaydı ama yüzündeki ifade yaşından büyüktü. Hayat ona hep acele etmişti; o da hayata yetişmeye çalışmıştı.
Elif İstanbul’a ilk geldiğinde her şey başka görünmüştü. Deniz, vapurlar, kalabalık… Hepsi yeni ve umut vericiydi. Üsküdar’da bir tekstil atölyesinde çalışmaya başlamıştı. Sabahın köründe işe gidiyor, akşam yorgun argın dönüyordu. Kazandığı para yetmiyordu ama “Bir süre idare ederim” diyordu kendine. O “bir süre”, aylarca sürdü. Sonra atölye kapandı. İşsizlik, borçlar ve yalnızlık üst üste geldi.
www.anadoluescortlari.com
Ailesiyle bağları zayıflamıştı. Onlara gerçeği anlatamadı; “İyiyim” demek daha kolaydı. Üsküdar’daki küçük bodrum katı evinde geceleri uyuyamaz oldu. Tavanı izlerken, hayatın onu nereye sürüklediğini düşünürdü. Bir gün, istemediği www.anadoluescortlari.com ama mecbur kaldığı bir yolun eşiğinde buldu kendini. Elif bu kararı bir anda vermedi. Günlerce direndi, kaçtı, ağladı. Ama sonunda hayatta kalma içgüdüsü ağır bastı.