Üsküdar sabahları her zaman erken uyanırdı. Ezan sesiyle karışan vapur düdükleri, sahilden yukarı doğru yayılan iyot kokusu ve dar sokaklardan geçen aceleci adımlar… Elif, bu seslerin çoğunu artık fark etmiyordu. Yirmi dört yaşındaydı ve hayat ona, bu yaşta bir insanın taşıyamayacağı kadar ağır yükler vermişti. Üsküdar’ın arka mahallelerinden www.anadoluescortlari.com birinde, rutubetli bir bodrum katında yaşıyordu. Penceresi kaldırıma bakıyordu; insanların ayaklarını görür, yüzlerini asla tanımazdı.
www.anadoluescortlari.com
Elif İstanbul’a geldiğinde her şey daha farklıydı. Okulu yarım bırakmıştı ama çalışmak istiyordu. Bir kafede garsonluk yaptı, sonra bir tekstil atölyesinde. Uzun saatler, düşük ücretler, sürekli ertelenen maaşlar… Üsküdar’ın yokuşlarını her akşam bitkin adımlarla çıkarken, “Bir süre sonra düzelir” diye kendini avutuyordu. Ama düzelmedi. Atölye kapandı, borçlar büyüdü, ev arkadaşı taşındı. Elif yalnız kaldı.
www.anadoluescortlari.com
Ailesiyle arası uzun zamandır kopuktu. Yardım istemek, geçmişte yaşadıklarını yeniden hatırlamak demekti. Bu yüzden susmayı seçti. Üsküdar kalabalıktı ama Elif için fazlasıyla yalnızdı. Günlerce iş aradı, geri dönüş alamadı. Bir noktadan sonra açlık ve çaresizlik, insanın değer yargılarını sessizce aşındırıyordu. Elif’in hayatındaki kırılma da böyle oldu; bağırarak değil, yavaş yavaş.