Sultanbeyli’nin sokakları gündüz kalabalık, gece ise garip bir sessizlikle doluydu. Gündüzleri pazar arabalarının sesi, akşamüstü www.anadoluescortlari.com çocukların kahkahası duyulurdu; geceleri ise yalnızca sokak lambalarının altında uzayan gölgeler kalırdı. Elif, bu gölgelerin arasında yürümeye alışmıştı. Yirmi üç yaşındaydı ama yüzünde yaşıyla uyuşmayan bir yorgunluk vardı.
Elif’in hayatı bir gecede değişmemişti. Her şey yavaş yavaş, fark edilmeden olmuştu. Babasını küçük yaşta kaybetmiş, annesiyle birlikte ayakta durmaya çalışmıştı. Okulda başarılıydı, öğretmenleri onun için “okur bu kız” derdi. Ama hayat, bazen çalışkanlara bile sert davranıyordu. Annesinin hastalığı, artan masraflar ve borçlar Elif’i erken büyütmüştü.
Sultanbeyli’ye taşındıklarında www.anadoluescortlari.com umutluydu. “İstanbul fırsatlar şehri,” demişlerdi. İlk zamanlar bir markette kasiyerlik yaptı, sonra bir kafede çalıştı. Uzun saatler, düşük maaş… Yine de pes etmedi. Ta ki işten çıkarılana kadar. O gün cebinde kalan parayla eve nasıl döndüğünü bile hatırlamıyordu.
Zamanla yalnızlık ağırlaştı. Yardım isteyecek www.anadoluescortlari.com kimsesi yoktu. İnsanlar Elif’i görüyordu ama gerçekten bakmıyordu. Hayat onu, istemediği bir noktaya sürükledi. Bu bir tercih değil, bir çıkmazdı. Her gece kendine “Bir süreliğine” diyordu. Ama süre uzadıkça içindeki umut sessizleşiyordu.